Adembuizen en ademzakken.

De meest voor de hand liggende en meest cruciale stap om de capaciteit van het duiken onder water te vergroten was om hen te voorzien van een luchttoevoer zodat het verblijf onder water  kon worden verlengd. Holle buizen kwamen tot aan de oppervlakte,maar die konden nog weinig nuttig werk doen. Een hele serie van ontwerpen was gebaseerd op het idee van meenemen van een zak met lucht door de duiker.

Leonardo da Vinci ( 1452 – 1519 ).

Zijn ontwerp omvatte eenvoudige pijpen naar drijfvoorwerpen aan de oppervlakte tot wat bijna een compleet afzonderlijk duikpak is,met een masker dat de neus en de mond omvatte en was aangesloten op een luchtvoorraad op de borst van de duiken.

In 1715 ontwierp de Engelsman John Lethbridge een duiktoestel dat geheel  was afgesloten.

In 1925 ontwikkelde een Franse marine officier,commandant Yves Le Prieur en Maurice Fenez een zelfstandig apparaat dat samengeperste lucht bevatte in plaats van zuurstof zoals bij het Davis apparaat het geval was.

Gedurende vele jaren was het Self-Contained Underwater Breathing Apparatus ( Scuba) alleen maar een theoretische mogelijkheid. De aqualong van Cousteau en Gagnan werd geboren.

Cousteau werd in St-Andre – de – Cubzac,Gironde geboren in 1910 en sloot zich bij de marine aan als spion tijdens de bezetting door de Duitsers. Al in 1936 experimenteerde hij met duiktechnieken. We moeten tot de conclusie komen dat het de Fransen zijn geweest die de aanzet hebben gegeven tot de doorbraak van het tegenwoordige duiken. Met hun ontwikkelde automaat is het duiken mogelijk gemaakt voor ,,de massa,, en de huidige populariteit van het recreatief duiken.

ZIE OOK:

De geschiedenis van het duiken.Rob Vader.

Voornaamste bronnen van informatie:

Bert.U Eriksson met de Padi Specialty Dive Historian.

Daarnaast: US Navy Diving Manual.

Het Noaa Diving Manual en de cursusboeken van de NOB en de BSAC.